Ervaringsverhalen Eline Then april 2026
Mijn verhaal
Het doel van mijn verhaal is om meer bekendheid te geven aan de gevolgen van slaapapneu en mantelzorg en de impact ervan op het studeren aan de Open Universiteit. Ik hoop dat dit kan leiden tot concrete verbeteringen die het studeren voor iedereen gemakkelijker maken: niet alleen voor degene die met (psychische) kwetsbaarheid studeert, maar ook voor degene met mantelzorgtaken.
Slaapapneu
Dertig jaar lang heb ik gewoon gewerkt in verschillende functies. Op mijn 52e bleek ik niet meer goed te functioneren, met als oorzaak slaapapneu. Voor een vrouw was dat destijds redelijk nieuw. Verzakt keel-/neusweefsel in de overgang bleek de boosdoener. Door enige jaren zuurstofgebrek bleken de executieve functies (prefrontale hersenschors) zoals concentratie, plannen en organiseren aangetast.
Tegelijk met een psychologische behandeling voor de gevolgen van slaapapneu (burn-outachtige verschijnselen, ook ADD, depressie), werd ik ook gediagnostiseerd met een gegeneraliseerde angststoornis (GAS) en bleek ik om als kostwinner alle ballen in de lucht te houden ook nog eens obsessieve compulsiviteit te ontwikkelen (OCD).
Psychologie studeren
Na drie jaar mentale en fysieke revalidatie heb ik nog geprobeerd te werken. Dat duurde een jaar. Mijn contract werd niet verlengd. Ik hoopte op een carrière-switch. De studie psychologie had altijd al mijn interesse. De Open Universiteit en met name het docententeam van Levenslooppsychologie zijn zeer steunend geweest. Ik heb steeds per vak gestudeerd. Ondanks dat ik tentamens moeilijk vond om te doen, heb ik elk vak in één keer gehaald. Statistiek software was erg lastig voor mij, maar voor mijn scriptie kreeg ik een 8,7 en een tweede prijs van een beroepsvereniging. Nu, 7 jaar na de start, heb ik bijna mijn master. Hoog tijd dus voor een terugblik. Hoe ik hier ben gekomen en waar ik zoal tegenaan ben gelopen onderweg, bespreek ik in deze en in de volgende bijdragen. Maar hoe is dat gegaan…. En wat kwam/kom ik tegen op mijn weg?
Herstel en blijvende uitdagingen
Mijn executieve functies moesten na de diagnose weer worden opgebouwd. Dat duurde wel drie jaar. Nog steeds is de concentratie minder dan vroeger en kan ik niet meer zo lang multitasken. Daarbij heb ik meer last van (harde) geluiden. Ik slaap met een apparaat dat de luchtdruk regelt, en soms gaat dat goed en soms niet. Ook heb ik wel eens (maar steeds minder) piekernachten. Dan moet ik overdag toch een middagdut doen.
Een extra complicatie is de aandoening van mijn man waardoor hij immuun-gecompromitteerd heet te zijn. Omdat hij heel infectiegevoelig is gaan we in de maanden met de R in isolatie en moesten we in de Covid-tijd nog eens extra voorzichtig zijn. Wat dit alles voor mijn studie betekent, lees je hierna.